Oglądałam ostatnimi czasy program o pracy osób w Chinach. Ekipa, która robiła program została zaproszona do fabryki, w której produkowano „markowe” ubrania. Nie byłoby w tym nic zadziwiającego gdyby nie fakt, że dostali oni szczegółowe wytyczne o co wolno, a o co nie pytać osób pracujących w tej korporacji. Jak się w późniejszym czasie okazało prawa ludności Chin są wciąż bardzo ograniczone. Wiele osób żyje na granicy ubóstwa natomiast nie można się skarżyć. Jedną rzeczą, która mnie w szczególności poraziła było ogrzewanie hal produkcyjnych, a właściwie jego brak. Temperatura w tamtym rejonie spadała wczesnym rankiem do 3 stopni Celsjusza. Mimo tego ani jedna osoba się nie martwił jak kobiety i mężczyźni mają w takich warunkach pracować. Nawet przeciwnie, zabraniano im nakładania rękawiczek na zmarznięte ręce tylko dlatego, żeby nie poniszczyli materiału używanego do szycia ubrań. To co było pokazane w tym filmie było przerażające. Pomimo tego, że fabryka nie funkcjonowałaby bez siły roboczej, jaką byli wszyscy ludzie kobiety i mężczyźni, nie mieli oni odwagi postawić się pracodawcy. Wychowanie w szacunku do pracy nie pozwala tym ludziom martwić się o szacunek dla samego siebie. Taki model życia byłby w Europie nie do przyjęcia. Niestety w Chinach są to częste praktyki, które pozbawiają osób godności swojej, jednakże dają im pieniądze i sposobność wyżywienia rodziny.